Beste wielervriendjes,

Op dit moment wachten jullie waarschijnlijk al een lange tijd, maar nu is het zover. Mijn eerste verslagje!

Zoals jullie gegarandeerd al weten, want het staat in de titel (zoniet is het vrij raar dat je dit nu leest, want dat wil zeggen dat je de titel niet gelezen hebt en je dit aan het lezen bent zonder enig idee waarover dit zal gaan, misschien is dit wel een samenvatting van de Griekse grammatica of een handleiding voor landbouwers.) zal ik in deze column proberen mijn ervaring te beschrijven met mijn eerste soort-van-wedstrijd-dat-volgens-het-reglement-geen-wedstrijd-is-maar-wel-een-klassement-heeft, een gran fondo dus, maar in mijn geval de randonnée.

Maandag exact een week voor ik dit schrijf, vertrokken wij naar Saint-Tropez, het begin van een zonnige fietsvakantie. Nadat we een dag later aangekomen waren door stomme pech, hebben mijn papa (nvjds: Tom De Schepper) en ik het parcours verkend van de rando van de cycling classic van de golf van Saint-Tropez. Deze was wat betreft de afstand 62 kilometer lang met zo'n 800 hoogtemeters met als hoogtepunt (letterlijk dan) een beklimming van ongeveer 5 kilometer lang en de aankomst bergop is ook de moeite waard om te vermelden, een steile klim van 2 kilometer. Ikzelf vind het eigenlijk spijtig dat ik nog niet aan de medio fondo mocht meedoen, want de rando is zonder klassement en we hadden eens gekeken naar de tijden en het aantal deelnemers van de vorige jaren en toen zagen we dat er maar een 50-tal mensen meereden en er maar een stuk of 5 echt reden met als bedoeling eerste aan te komen en ook was dit jaar de afstand met 12 kilometer verkort. Ik was een beetje teleurgesteld, maar dit verminderde mijn zin om mij leeg te rijden niet. Dit hebben we op de woensdag gedaan en de volgende 3 dagen hebben we dan ook nog gefietst, meer om de streek te verkennen en een kleurke te krijgen. Deze ritjes werden dus zeer op het gemakje gereden.

De rit zelf vond plaats de zondag. De zaterdag moesten we onze inschrijving gaan bevestigen en ons nummer ophalen. Aangezien Steven ook meereed en hij de dag ervoor met Valerie en Victoria was aangekomen, hadden we afgesproken om elkaar daar, boven op die slotklim, waar je je moest aanmelden, te zien. Daar maakten we al rap kennis met de man met de micro of eerder gezegd maakte hij kennis met ons. We kregen al rap een micro onder onze neus gedrukt en de omroeper begon al meteen uitgebreide vragen te stellen. Met mijn schoolfrans was dit niet zo makkelijk, het was dus gewoon wat lachen en wat oui oui oui uitkramen. Ook merkten we op dat er nog niks was voorzien om Parijs-Roubaix uit te zenden, wat ons een beetje verontruste, terwijl we, inclusief de microman hoopten dat Boonen zijn carrière kon afsluiten met een krachtige overwinning. Later scheen dit (alweer) een prachtige overwinning te zijn voor Greg.

Die zaterdag zijn we dan samen met Valerie, Victoria en Steven iets gaan eten. Pasta met banana split was het concept. Toen we de lijst met de desserten onder onze neus geschoven kregen, zagen we tot onze spijt dat ze geen banana split hadden en daarbovenop hadden ze zelfs geen dame blanche! Dus was het anticiperen en heb ik dan (met dank aan Valerie) een calzone alla nutella gegeten. Een pizza calzone waarin bijna een halve pot nutella in gesmeerd is. Toen ik deze grotendeels had opgegeten keerden we naar huis en toen begonnen de lichte zenuwen op te komen. Al gans de week was ik de tactiek met papa aan het bespreken, maar eigenlijk hoopten we gewoon dat er wel een iemand zot genoeg zou zijn om te rijden, want eerlijk gezegd wie doet er nu mee aan zo een rando?

Omdat we moesten vertrekken om half negen en we Steven en de banana's ook nog succes wouden wensen, vertrokken we rond kwart na zeven naar de haven. De start bevond zich vlak naast het water. Het was s'ochtends wel nog koud en er hing een dik pak mist. Toen we toekwamen zagen we veel fietsers, maar echter niemand die meedeed aan onze tour. Om 8:20 stonden we dan eindelijk klaar aan de start met zo een 40 tal renners. Ik stond te rillen door een combinatie van gezonde stress en koude. Voor ons zagen we een triatleet uit de buurt van Saint-Tropez en ook een paar mannen van de fietsclub uit diezelfde streek. Ook waren er een 4-tal jonge gasten zoals ik aanwezig en het competitiebeest in mij werd nog meer wakker. Ik stond erop gebrand als eerste niet-volwassene aan de meet te komen. Nog voor de start werd ons heel duidelijk gemaakt dat de rando GEEN wedstrijd was, dat het niet om snelheid ging en dat er geen motobegeleiding was. Vijf minuten later werd het startsignaal gegeven ... Papa en ik stonden goed vanvoor dus ik zat rond de 9de plaats achter een jonge gast die er getraind uitzag. Ik schatte zijn leeftijd 16 jaar - een goed wiel dacht ik. Er werd een beetje naar mekaar gekeken en plots zagen we dat er al twee renners voorop reden en ze reden duidelijk weg en niemand deed iets dus deed papa een poging het gat toe te rijden. Dit lukte aardig en plots kwam er een andere triatleet uit België denk ik over ons geknald en ik was de enige die kon aansluiten bij deze en hij reed het gat toe. Dit was dus al een stevige inspanning met nog geen 2 kilometer in de benen. Een paar kilometer later sloten er nog een paar aan bij ons. Ik zat vierde en de eerste twee, de ene triatleet vanuit Saint-Tropez die mij al eerder was opgevallen aan de start en nog een renner van uit deze streek draaiden rond en zo reden we naar de eerste beklimming. Door de dikke mist werd ons zicht sterk belemmerd. Het tempo lag vrij hoog, maar het was vooral de triatleet die hiervoor zorgde. Later vernam ik dat we met een man of negen waren en blijkbaar zat papa hier ook bij maar dat wist ik toen niet. Al vrij snel scheurde het en we waren nog met vijf. Al snel bleek dat de persoon die als eerste mee was gegaan met die triatleet zich opgeblazen te hebben en nog geen kilometer later, nog voor de eerste klim moest ook de triatleet die het gat had toegeknald, lossen. We waren toen nog met drie. Een oudere Fransman, die ijzersterke triatleet die maar de kop bleef doen en ik. Ik noch de andere mede-vluchter deden aanstalte om eens over te nemen, want het ging gewoonweg niet bij mij. Dan kwam de eerste echte beklimming en ik had al gemerkt dat onze man niet liet schijnen dat hij super kon klimmen. Hij klom vooral op de kracht en de derde man had moeite met volgen zeker in de afdaling. Ik plakte dus aan het wiel van een schone Look-fiets met duidelijk een atleet erop die gewoon was alleen te rijden. Toen ik dus het gevoel kreeg dat ik bergop kon recupereren, wou ik toch ook een steentje bijdragen dus nam ik over vanaf dat er een beklimming was en ik merkte dat mijn benen na 15 kilometer al wel vrij uitgeput waren, maar dat het klimmen mij goed verging en het leek beter te gaan bergop bij mij dan bij de triatleet. Vanaf dat we weer afdaalden pakte hij over en het was duidelijk dat hij gewend was in deze streek te rijden. In de afdaling was het wel opletten geblazen want we haalden al na 10 kilometer de renners van de medio fondo in die nochtans een kwartier vroeger vertrokken waren en sindsdien moesten we constant renners met blauwe nummers oprapen. Op de beklimming voor de lange beklimming moest ook de andere fransman afhaken nadat deze eventjes een praatje had gemaakt met de triatleet. Zomaar in een dalend stuk waar ik op kop reed, begonnen ze een klapke te doen. Ik verstond iets van attacquer maar voor de rest kon ik niks verstaan. Ik liet het maar zo ik wist toch dat als ik de triatleet tot het einde zou kunnen volgen het wel zonder de derde man zou zijn. We begonnen dus met twee aan de klim van vijf kilometer waar hij mij al meteen liet voorgaan. Ik maakte geen bezwaar en reed gewoon mijn eigen tempo en hij volgde in mijn wiel en ik kreeg het gevoel dat hij af en toe moeite had om in mijn wiel te blijven. Daarvoor had ik al zitten denken hoe ik zou proberen winnen en ik had mij voorgenomen geen trap te veel te geven op het vlakke want daar was hij duidelijk sterker dan ik en ik zou dan mijn aanval plaatsen op de slotklim. Toen we al halverwege waren nam hij over en trok hij door. Ik was aan 't vloeken in mijzelf dat ik mij zo makkelijk had laten doen en ja ik kon nog volgen de eerste 400 meter, maar dan moest ik hem laten gaan want ik voelde al dat ik stilaan aan mijn grens kwam en er was nog een kilometer bergop te gaan en daarna nog een 20 tal kilometers vlak tot aan de slotklim dus ik liet hem rijden met in mijn achterhoofd het gedacht dat ik mijn tweede plaats niet meer zou afgeven en dat de eerste plaats onmogelijk zou zijn om nog te behalen aangezien hij veel harder kon rijden dan ik op het vlakke. Op het moment dat hij fietsers van de medio voorbi jstak met ik op zijn hielen hoorde ik achter mij iemand zeggen: "Pff, c'est que randonnée, tsssss." Ze waren dus aan het spotten met de triatleet die eigenlijk niet thuis hoorde bij deze korte tour. Ik meende nog te reageren, maar ik kon maar beter mijn adem sparen voor de achtervolging. Toen ik bovenkwam zag ik hem nergens en daar was er de afsplitsing van de medio fondo, dus ik reed vanaf dat moment helemaal alleen. Ik heb het maximum proberen te halen uit de afdaling, maar ik wist dat het onbegonnen werk was tegen deze 28-jarige man en ik besloot dan maar alles te geven op de laatste 15 kilometer. Ik perste er een tijdritje uit maar dan later zag ik op strava dat de triatleet op dat stuk van 8 kilometer lang 40km/u had gereden dus daar had hij al 2 minuten voorsprong op mij. Ik keek nog eens achter mij voordat ik de beklimming naar de aankomst in Gassin opdraaide en ik zag dat mijn tweede plaats zeker was dus ik moest gelukkig niet meer tot het uiterste gaan en ik kwam afgepeigerd boven, na 1 uur 50 minuten gereden te hebben anderhalve minuut na de verdiende winner die duidelijk sterker was dan iedereen die hier aan de start van de rando stond. Toen ik boven kwam zag ik mama staan en dan Brent die mooie foto's aan het trekken was. Toen ik afstapte, feliciteerde ik eerst de winnaar. Deze deed maar arrogant en keek wat raar dus ik heb er verder niks meer tegen gezegd.

Ik was nog maar een halve minuut boven en ik kreeg al een micro onder mijn neus geschoven. Terwijl ik nog aan het bekomen en drinken was werd ik al met vragen bestookt gelukkig waren er nog maar een stuk of 10 supporters dus probeerde ik antwoord te geven op zijn vragen. Hij wou weten hoe ik het ervaren had en met welke cassette ik Gassin hier naar boven gereden had. Dan was het wachten op papa die nog een eindje later verscheen. Dan kwam ook Valerie met Victoria boven met nieuws over Steven en dan was het wachten op de aankomst van deze. Dan aten we nog paella in een heel warm Gassin en ook werd er beslist dat we vanaf nu de banana split afschaffen en een calzone alla nutella zouden eten de avond ervoor.

Mama had mij bij winst ook nog een tarte tropezienne, dit is te vergelijken met een grote boulle de Berlin beloofd, maar ik was jammer genoeg tweede dus ik heb maar een halve gekregen. Dit was dus mijn eerste ervaring met een grand trophée en het geeft zeker zin naar meer. Jammer genoeg moet je voor de echte ritten achttien zijn dus ik zal nog een paar jaar mogen wachten. 

Jorne De Schepper