Hoe kom je op het idee om 1000km te rijden op 4 dagen. Meestal beslis je zoiets in een zotte bui. Dat was nu niet anders. Wegens weinig interesse op mijn werk had ik de vraag gesteld om deel te mogen nemen aan de 1000km KOTK als solorijder en tot mijn grote verbazing was het antwoord ja en kreeg ik bovenop ook nog het nodige financiële ruggesteuntje. Ik kon dus niet meer terug.
Uiteindelijk een mooie uitdaging en dan nog wel één voor het goede doel. Waarom niet. Dankzij een aantal firma's, vrienden, kennissen en familie heb ik de nodige fondsen kunnen verzamelen waarvoor dank. 
Mijn deelname was dus een feit en was het dus een kwestie om kilometers te bollen als voorbereiding maar dat probeer ik sowieso. 
Toen uiteindelijk de vraag kwam naar mijn voorkeur van peleton begon het toch te kriebelen. 24km/h leek mij iets te traag. 27km/h leek mij goed, maar misschien toch iets te rap voor 4 dagen. 30km/h vond ik te rap. De keuze is dan maar gevallen op 27km/h en dat gedurende de 1000km. Ook een beetje een beslissing na feedback die ik had gekregen via mensen die reeds hadden deelgenomen aan de 1000km KOTK. Want eens gekozen kan je niet meer veranderen.
Eerlijk gezegd had ik toch wel wat zenuwen de dagen voor het Hemelvaartweekend ondanks de steun van iedereen. Tenslotte was het ook voor mij een stap in het onbekende.
Enfin fiets in orde gemaakt. Ondanks de goede technische ondersteuning van Shimano tijdens het event wou ik geen problemen. Ik was dan ook vastberaden die 1000km uit te rijden. Uiteindelijk woensdagmiddag vertrokken richting Mechelen samen met mijn vrouwke.
Door de grote spits hebben wij daar 2h30 over gedaan, dus iets langer als voorzien. Doch 's avonds in Mechelen al eens de Grote markt gaan verkennen, de vertrekplaats, plaats van inschrijving enz. Daarna op terras ne grote spaghetti en nen donkere Carolus. Daarna vroeg onder de wol.
Dag1:
Wekker om 5h30. 10 minuutjes snoezen, klaarmaken, ontbijt en op naar de Grote markt. Ik moest mij immers inschrijven ten laatste om 7h00 aangezien mijn peleton om 7h30 vertrok. Roze sokjes aangetrokken als solorijder. Geeft toch wel een boost of fier gevoel.
Na het nodige pakkend protocol verzorgd door Lucas Van den Eynde vertrokken we stipt om 7h30 onder een stralende zon. Eens vertrokken verdwenen ook de zenuwen met de km's. De wegkapiteins van de wielerschool van Vlaanderen hielden het tempo mooi ca 27km/h. Dus soms eens wat rapper, maar ook al eens wat trager.
Door de organisatie was gevraagd geweest om de solorijders een bevoorrechte plaats te geven vooraan in het peleton. Dat was dus mooi meegenomen. Ook was het zo dat wanneer je een snelheid kiest van 27km/h of 30km/h samenrijdt met andere mensen die gewoon zijn om in groep te fietsen in tegenstelling tot de peletons die 24km/h fietsen.
De eerste rit verliep vrij goed. Via de Brusselse rand tot de eerste bevoorrading in Aalst. Daarna naar de middagstop in Bornem. Bornem is ... een mooie gemeente in het hart van Klein-Brabant én vooral, met inwoners die het hart op de juiste plaats hebben. Samen met de verenigingen, middenstand en de vele vrijwilligers zorgden ze ervoor dat Bornem op donderdag 25 mei 2017 bruiste van sfeer en amusement!
Er werd zelfs een oproep gedaan om de Trofee van de Langste Erehaag te winnen. We werden dan ook ontvangen door duizenden mensen met fietsbelgerinkel. Een geweldig gevoel.
Na de middagstop inclusief pasta zijn we dan verder gefietst richting Berendrecht. Hiervoor zijn we door den oude tunnel gereden (de Konijnepijp), die een klein halfuurtje werd afgesloten om de verschillende peletons op een veilige manier daar door te laten rijden.
Vandaar zijn we dan door het Havengebied gefietst tot de derde bevoorrading in Berendrecht. Doet wel raar als je km's door de haven fietst om dan plots terug in de bewoonde wereld te komen. Het laatste stuk richting Mechelen verliep probleemloos via Brasschaat, Schoten en Lier.
Je zag toch wel her en der vermoeidheid bij sommige deelnemers met een aantal valpartijen tot gevolg.
Enfin eerste dag vrij goed doorgekomen met 244km op de teller en gemiddeld 27,2 km/h. De massage achteraf waar je recht op hebt als solorijder deed wel deugd.
Daarna iets gaan eten met ne goeie frisse Carolus en dan richting hotel voor douche en alles klaarleggen voor 's anderdaags. 
Veel tijd heb je dus niet 's avonds aangezien je maar rond 19h arriveert in Mechelen, dan massage, eten, douchen, etc... Het is dus al vlug 23h voor je weer in bed ligt.
Een goed hotel, met goede kamers en goed bed is geen overbodige luxe want zo slaap je tenminste goed. Er zijn dan ook veel goede hotels in de buurt van de Grote markt waar je als deelnemer aan sterk verminderde prijzen kan slapen.
Dag2:
's morgens zelfde ritueel als dag 1. Nadien op de Grote markt voor de start een praatje gemaakt met Bart Van Avermaet beter bekend als de Waldek uit Thuis. Toffe Pé.
Een zekere Linda, een toffe madam werd in de bloemekes gezet omdat ze de 1000km reeds voor de 7de keer zou meerijden als solorijdster. Chapeau. Ze was dan ook één van de 12 vrouwen die deelnamen als solorijder.
Wederom vertrok de rit stipt om 7h30 onder een stralende zon richting Bocholt in de Limburg. Ik dacht eerst dat dit een gemakkelijk ritje zou worden maar dat werd het dus niet. Op de heenweg richting Bocholt stond er een strakke tegenwind. De terugweg was dan weer vrij bochtig met een pak kleine baantjes.
Bevoorrading was voorzien in Meerhout, daarna even via het testcircuit van Ford te Lommel naar Bocholt. Bocholt is ... een gemeenschap van bijna 13.000 inwoners in het noordelijk puntje van de Limburgse Kempen, grenzend aan Nederland en ietwat verborgen in het groen. 
Hier werden we opgewacht door duizenden mensen zwaaiend met vlagjes. Kippevel. Uiteindelijk heeft Bocholt de prijs gewonnen van Langste Erehaag.
Ook hier in Bocholt middagstop met pasta en daarna richting Heusden-Zolder naar Laakdal voor de laatste bevoorrading. Daarna het laaste stuk terug naar Mechelen via Herselt, Haacht en Bonheiden. Deze dag 245km op de teller en wederom 27,2 km/h gemiddeld. Wederom deed de massage achteraf deugd.
Eerlijk gezegd vond ik de rit door de Limburg de mooiste van de vier met veel bossen en natuur. Het tamelijk bochtig parcour en de strakke tegenwind tijdens de heenweg maakte de rit nog vrij lastig ondanks de weinige hoogtemeters. Ook de hitte begon door te wegen zeker als je een ganse dag op je fiets zit onder een bakhete zon. 
Uiteindelijk de tweede dag ook goed doorgekomen
Dag3:
Wederom hetzelfde ritueel als dag 1 en 2. Vandaag zou het een beetje een speciale rit worden voor mij. Eerst en vooral bestond het eerste gedeelte door de Vlaamse Ardennen richting Ingelmunster en tijdens de terugweg was er een bevoorrading in de brouwerij van Huyghe.
Ik had gedacht dat dit de moeilijkste rit zou worden. Ook phychologisch, maar gelukkig was de brouwerij van Huyghe een extra stimulans. Het was dan ook bakheet als wij 's morgens vertrokken om 7h30. Tijdens de dag heb ik her en der temperaturen gezien van om en bij de 36 graden.
Er zijn die dag ook veel mensen onwel geworden van de warmte. Velen hadden schrik van de Vlaamse Ardennen, maar het is beperkt gebleven tot enkele hellingen waar ik vlotjes mee naar boven reed en ik rijd dan al niet vlotjes naar boven meestal. Warm onthaal met pasta in Ingelmunster.
In de brouwerij van Huyghe stonden enkele Wielervrienden mij op te wachten. Een grote steun want ik had tenslotte toen al 625km in de benen. Bedankt mannen dat jullie daar waren om mij te steunen. Ook een bedankje aan Karl om mij te voorzien van koel en fris water. Amaai dat deed deugd, zeker na 3 dagen warme sportdrank en warm water.
Ik voelde mij nog vrij goed zodat ik ook niet in de problemen kwam op de terugweg richting Mechelen. Die dag 247km op de teller en weer een gemiddelde van 27,2 km/h
Derde dag ook goed doorgekomen
Dag4:
Na de start om 7h30 begon het een beetje te druppelen. Er werd dus iets voorzichtiger gereden zeker tot de eerste bevoorrading om valpartijen te vermijden. Die regen deed wel deugd. Het gevolg van het iets trager tempo was dat er serieus werd doorgereden na de stop om terug op schema te komen en dit net door het Pajottenland.
Bijgevolg had ik een kleine dip bij aankomst in Ninove. Waarschijnlijk door slaapgebrek, de hitte en de inspanning. Eigenlijk wou ik liever gaan slapen dan verder te fietsen. Maar zo dicht bij het doel geef je niet op. 2 Dingen hebben mij toen gered. Een groot bord pasta met liters water en nadien een twintigtal km's
samen gereden met Goedele Wachters. Plots ging alles weer vlotjes en was die dip vergeten. 242km op de teller en 27km/h gemiddeld. Het gevoel dat je hebt wanneer je de Grote markt op rijdt na 1000km en toegejuicht wordt door duizenden mensen is onbeschrijfelijk. 's Avonds nog wat nagenoten en een paar Carolussen gedronken tijdens het slotfeest op de Grote markt. Uiteindelijk om 1h30 nog licht euforisch in mijn bed gekropen.
Enkele opmerkingen:
- Ik bedank vooral mijn vrouw. Ze was mijn grootste en enthousiaste supporter. Tijdens het vertrek, aankomst, aan de middagstop en enkele bevoorradingen stond zij steeds luidtoeterend te supporteren.
- Door de hitte heb ik massa's water gedronken. Misschien wel 20 liter. Gelukkig heb ik niet zo'n last van de hitte. Heeft ook zijn voordelen dat je geen zorgen hebt wat betreft je fiets en kledij
- Ondanks het feit dat ik geen fervent liefhebber ben van dergelijke grote evenementen was er dit eentje om nooit te vergeten. 
- De samenhorigheid en de vriendschap die ontstaat gedurende die 4 dagen tussen de solorijders is onbeschrijfelijk.
- De 1000km fietsen is op zich nog vrij ontspannend fietsen aangezien politie en organisatie alle banen en kruispunten afzetten. Je hoeft geen rekening te houden met verkeer en verkeersregels. Enkel oppassen voor putten in de wegen. Ongelooflijk hoe slecht onze Belgische wegen er bij liggen.
- Na de 1000km leef je nog een tijdje in een andere wereld
- Er waren denk ik 116 solorijders waarvan 12 dames. Hopelijk ben ik volgend jaar weer van de partij
- Ik ben ook enorm blij dat ik de 1000km heb kunnen rijden voor een goede vriendin van ons die momenteel in behandeling is tegen borstkanker. Met veel plezier heb ik dan ook mijn badge met haar naam aan haar overhandigd.
- Ik heb het gevoel dat gans Vlaanderen meeleeft met dergelijk evenement want overal waar je fietst en in elk dorp krijg je aanmoedigingen, brandweer die met water spuiten, motards die hun motors eens opentrekken en zoveel meer 
- 1000km rijden op 4 dagen is vrij vermoeiend. Het is dus een groot voordeel als je snel recupereert en weinig slaap nodig hebt.
Uiteindelijk is dit maar een greep uit de vele mooie momenten die ik heb beleefd tijdens deze 4 dagen.