Afgelopen weekend hebben Nathan en ik genoten van een prachtige fietsdriedaagse in de streek rond Bormio. Deze regio is een absolute aanrader voor zij die drie beruchte cols willen temmen op één dag, of gespreid over aantal dagen. Behalve fietsen is het een prachtige streek voor wandelaars en Italië-lovers.

De Stelvio ontbrak nog op het 'todo' lijstje van padre Dirk. Enkele jaren geleden met de motor naar boven gereden vanuit Prato Allo Stelvio, en geloof het of niet, het was zweten na 48 haarspeldbochten! Toen eind vorig jaar het programma van Climbing for life 'Passo del Stelvio' bekend raakte, heb ik geen moment getwijfeld. Nathan en twee andere opkomende talenten gingen prompt akkoord, Xavier (Laura’s vriend) en David.

Woensdag 12 juni vertrokken in de regen en file, en pas ginds aangekomen rond 21u40. Wij logeerden in een Airbnb in Isolacca op 9-tal km van Bormio. Na deugddoende nacht opgestaan met stralende zon en snel wat boodschappen gedaan. Mannen onder mekaar. 's Namiddags mooi klimritje naar Laghi de Cancano (11km aan 5% gemiddeld) met op 't eind aantal haarspeldbochten die doen denken aan les Lacets de Montvernier. Daarna naar beneden gestoven en deelnamepakket opgehaald in het Stelvio Village. Alles verliep daar zeer vlot. Iedereen stond scherp en koos voor het size-S truitje. We kregen er helaad ook de bevestiging dat de Gavia 'chiuso' was wegens overtollig smeltwater van de sneeuw. Een domper want deze col wou iedereen er absoluut bij! Terug in Isolacca na rit van 40km met 890hm.

Vrijdag weerom blauwe hemel en stralend weer. Op het programma een waaier aan mogelijkheden met bevoorrading door de organizatie. Bij 't ontbijt zat iedereen gezellig te tokkelen op zijn smartphone tot Xavier plots de stilte doorbrak en las (op Facebook) dat de Gavia open ging, voor 't eerst in 2019. De keuze was unisono: de Gavia vanuit Bormio (24,5 km aan 5,8%), en daarna zien we wel. Zaterdag zit de Gavia, weliswaar vanuit de andere richting, ook in de Gran Fondo, maar de weersvoorspelling was verre van rooskleurig. Vandaar onze beslissing.

De aanloop vanuit Bormio is eerder saai, maar het tweede gedeelte maakt alles goed. Eerst draaien en keren tussen de bomen om daarna boven de boomgrens de eerste sneeuw te aanschouwen. En dan het rijden tussen metershoge sneeuwmuren: een unieke ervaring. Nodeloos te vertellen dat padre al vrij vroeg de rol moest lossen - een pijnlijke onderrug is flauw excuus - maar het prachtige decor geeft de nodige energie om door te gaan en de 'zere' bij elke linkerpedaalslag te verbijten en vergeten. Echt een schitterende col zoals ik het graag heb: gevarieerd, rechte stukken afgewisseld met bochten, smalle wegen zonder vangrails, een ongerept landschap eindigend op 2621m hoogte. Hier moet ik zeker terugkomen met de motor, dacht ik al stoempend.

Na bevoorrading de afdaling met berekend risico naar beneden gedoken, een Italiaanse koffie genuttigd en de klim aangevat naar Bormio 2000 (10km aan 7,5%). Niet zo lang maar wel beu: vrij lange, brede stukken aan een constant stijgingspercentage tussen de 7 en 8%. Bovendien speelde de hitte parten. Deze beklimming wordt vaak als trainingsparcours door profs gereden. Eenmaal boven en bevoorraad, besloten we dat dit genoeg was voor vandaag met het oog op morgen, de Il Pirata. Bij thuiskomst in Isolacca hadden we 95km op teller met 2400hm, dus dubbel zoveel als de dag voordien.

Zaterdag hoogdag, de Il Pirata met slechts 130km maar wel 4600hm, het dubbele van vrijdag. My God! Na een veel te korte nacht en een helse rit naar Bormio, konden we net op tijd achteraan aansluiten bij de groepstart om 7u in Stelvio Village. Het weer was prima: niet de zonnige aanloop als de dagen ervoor, wel wolken afgewisseld met zon, een ideale temperatuur en vooral geen regen. De aanloop naar de Mortirollo verliep vlot, de klim al wat minder maar toch goed overleefd. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat we niet de moordende klim vanuit Mazzo di Valtellina (11,9km aan 10,5%) maar de 'mietjes' kant vanuit Grosio (14,8km aan 8,3%) aandeden. Maar best ook gezien het verdere programma van de rit, en zeker niet te onderschatten! Boven stonden er boven al een paar hun maag om te keren. We hadden afgesproken dat mijn 3 jeugdige kompanen nog op mij zouden wachten (onder het clubmotto 'vrije snelheid, boven wachten') zodat we samen konden afdalen en het saaie stuk tot aan de Gavia konden afhaspelen. Saai was het zeker, maar gestaag oplopend aan 3% langs een drukke weg zodat de padre in een tweede groepje verzeild geraakte.

De Gavia vanuit Ponte di Legno is een zeer te duchten klim, korter dan de Bormio zijde maar met zeer steile en smalle passages, weerom zonder vangrails: 16 km aan gemiddeld 8,4%. De klim is zeer mooi, begint tussen groene alpenweides en dennenbossen om in het echte hooggebergte te eindigen met een fantastisch uitzicht op de vele hoge bergtoppen. Het wegdek is op bepaalde plekken slecht, maar bergop deert dit niet, of toch? Een paar kilometer voor de top is er een enge, donkere tunnel die wat oploopt. Mede door het matig wegdek en orientatieverlies zie je hier menig renner even halt houden of zelfs vallen. Ook ik heb hier bij de beesten afgezien, maar eenmaal boven de boomgrens met de sneeuw in zicht nam de adrenaline het over. Bij de bevoorrading weerom gellekes naar binnen gewerkt om dan de afdaling van Gavia richting Bormio aan te vatten. Dit ging niet zonder riscico maar mede door de verkenning van de dag voordien voelde ik me ‘safe’ en haalde een topsneldheid van net geen 80km/u.

In Bormio waren er enkelen die de Stelvio links lieten liggen. Geen haar op mijn hoofd dat hieraan dacht. Ik was niet in de auto gesprongen voor een rit van 1000 km zonder ten minste de legendarische Stelvio te proberen. Ik had in het Bahamontes magazine het verslag van Thomas De Gendt gelezen en wist dus waaraan ik me kon verwachten. Bovendien had ik in de aanloop in Bormio met een kenner gesproken die me moed in sprak door te zeggen dat de klim best doenbaar is mits je wat reserve overhoudt voor de laatste 4 km. Makkelijker gezegd dan gedaan. De tank was zo goed als leeg en er volgde alweer een klepper van 20,5km aan gemiddeld 7,7%. Halfweg werd ik opgeschrikt toen een daler plots naar mij riep. Het was onze David! Hij zat helemaal choco en had rechtsomkeer gemaakt. Nochtans een zeer goede fietser die zonder problemen de RVV rijdt en al de Granfondo Trois Ballons achter de kiezen heeft. Bleek achteraf dat zijn verzet moordend was: 36x26. Zo zie je maar.

De passages door de tunnels vielen vrij goed mee. Beter wegdek en meer licht dan op de Gavia. Velen ergeren zich aan de motards die links en rechts voorbijstuiven. Ik niet, ik werd er eerder door afgeleid. Even verder heb ik wel mijn stoute schoenen aangetrokken en een toesschouwster gevraagd naar een pijnstiller (mijn onderrug speelde weer op). Dit was net voor de haarspeldbochten, mijn geliefkoosd terrein. Of de pijnstiller ermee te maken heeft of niet, laat ik in het midden, maar de bochten verslond ik met sprekend gemak. En zo kwam het einde stilaan in zicht.

Op een vrij gemakkelijk stuk schreeuwde plots een fietser luidkeels naar mij. Het was Nathan, hij was al naar beneden aan het zoeven als een uitgelatene en dit terwijl padre nog 4 km voor de boeg had. De gelukzak! Niettemin deden zijn aanmoedigingen mij deugd, krikte het mijn mentale kracht op en zag ik het weer helemaal zitten. Zo bereikte ik eindelijk de gevreesde laatste 3 km, net na de grenspost met Zwitserland. En of het zware km's waren: open landschap, zij- en tegenwind en lichte regenvlagen. De top kwam in zicht maar de laatste kronkels gingen tergend traag voorbij. Gelukkig waren er Xavier en andere wildvreemde dalers die me moed inschreeuwden en hoorde ik al de luidspreker op de top. Nog even op de tanden bijten. Bij het zien van de meet overviel me een zalig gevoel en schoot het door mijn hoofd om nog eens een wheelie te proberen. Kanarieberg of Stelvio, wat maakt het uit. En jawel, het lukte wonderwel (foto nog te betalen).

Enkele selfies en foto's en een beheerste afdaling later was ik herenigd met Nathan en Xavier voor de pasta party. Hierna in snedig tempo terug naar onze verblijfplaats.

Die dag heb ik, en waarschijnlijk ook de 3 andere padrerijders, heel wat persoonlijke records gevestigd:

• aantal hoogte meters (4710 hm)
• langste rit in 't buitenland (175 km) - incl. afstand h/t van airbnb naar stelvio village
• 3 cols van buiten categorie
• ... en om 6h40 al op de fiets!

Voor herhaling vatbaar: ja maar dan best nog een kleiner steekske (nu al 34x30) om de steile stukken (>14%) beter te verteren...

Woordje over de organizatie: goed zonder meer, maar toch eerder afstandelijk en onpersoonlijk. Zo missen de welkomstdrink en pasta party animo waardoor je weinig nieuwe contacten legt.

Nog dit: 75 van de 357 deelnemers aan de Il Pirata haalden de finish niet (DNF), of zo'n 20%.

Paar foto's volgen nog wel.