Hey WTC'ers,

Kasseirijden mag dan altijd al een eenzame bezigheid zijn, dit jaar was het helemaal zo. Past wel helemaal in de quarantaine filosofie. Geen kat te zien op de stenen.

Tradities zijn er om te onderhouden, zelfs in oorlogstijd. Parijs Roubaix dus. Zijnde 172km waarvan 54km kasseien. Hoe ga ik dat klaren in vlaanderen? Wel, ik neem mijn kasseitocht - 80km - 20 kasseien. Ik doe die 2x, en voeg telkens een extra lus kerkgate, holleweg en ruiterstraat toe. Goed voor 10 extra km's kasseien. Komt al goed in de buurt. 

Sfeer, campers, bogen, ... nee. Bevoorrading ook  niet. Dus na de eerste lus een pitstop thuis om te eten, wasje, bijtanken, nog wat zonnecreme en verstand op nul om terug te vertrekken. Waar de eerste lus nog op reserve was, is de 2de lus direct zwaar. De inspanning begint door te wegen, er volgt nog zo veel. Tijdens de 3e keer holleweg beginnen de polsen echt pijn te doen. In de afdaling na de ruiterstraat dan de armen los op het stuur in tijdrithouding in een poging wat van de pijn weg te krijgen. Op naar een 4e keer het moordende trio. Nu ja in de echte PR is het zeker niet beter hoor. Omdat de afstand exact dezelfde was kon ik steeds vergelijken met de klever van 2019 die nog op mijn fiets hangt. Na 124km Mons en Pevele; enzo. In Lede nog eens gestopt aan een huis om de drinkflessen bij te vullen, want abnormaal warm. 

Ok, dat hebben we dan ook gehad, niet direct de meest memorable editie. Op naar volgend jaar, of komt er nog een herkansing later op het jaar? Misschien eens een natte editie? Qua gevoel wel redelijk vergelijkbaar hoor: op het einde opnieuw steen steen steen dood. Solo.

Koen