De Wielervrienden Nazareth streden gisteren mee op world toer niveau. We waren geselecteerd voor de teamtijdrit in het voorprogramma van de tijdrit in de Enecotour.
Het hele gebeuren ging door in Hoogerheide.

Ons team bestond uit Bert, Paul, André en ondergetekende.
Om op dit niveau mee te spelen moeten alle details in orde zijn. Dus trokken we met de voor die gelegenheid als ploegbus omgebouwde camper op stap. Bert had voor teamstickers gezorgd. Onze aankomst op de rennersparking maakte dus al wat indruk. We zagen ongeruste Nederlanders onze namen in tikken in Google....

We hadden een ticket voor de VIP parking, zodat alle nadars voor ons werden weggenomen en wij konden parkeren op 100 m van de finish.
Na het omkleden en het prepareren van de fietsen trokken we op verkenning. Zoals het hoort aan een rustig maar toch gestrekt tempo. Iedere bocht verkennen en in ons geheugen de ideale lijn vastleggen. Het was een prachtig parcours. Een licht dalende start, een paar technische bochten, mooi baantjes in de polders, maar dan wel een vervelende helling op een kleine 4 km van het einde.

We kregen nog enkele tips van Jo Planckaert en Dirk Demol over hoe we het moesten aanpakken.

Om 11.21 moesten we ons achter het startpodium aanmelden. Onwennig, de eerste keer, en uit schrik om van het podium te donderen toch niet onze beide voeten vast in het klikpedaal. Om 11.22 werden we met het typische handgebaar van de official op weg gestuurd. We hadden afgesproken om het rustig aan te doen. We trokken wel onmiddellijk de grote plaat en stormden aan ruim 40 per uur door de eerste km. Na iets meer dan 3 km werden we ingehaald door een wedstrijdploeg. Ze waren 30 seconden na ons gestart. We reden toen 42, zij stormden ons op hun tijdritfietsen met volle wielen nog voorbij.
 

Op 5 km van de meet zat het werk van André er op. Paul en ik zaten de roepen naar Bert dat we gingen doodvallen. Bert vond dat we daar niet naar moesten kijken en dat we moesten doordoen. Dan kwam de helling er aan. Als je "en bloc" zit is ieder bergopje er te veel aan. Nog nooit zo blij geweest bij het zien van de rooie vod. Ondanks een poging tot eindsprint raakten we niet verder dan de 29ste plaats. (op 49 gestarte teams) We deden er iets meer dan 23 minuten over (36.5 gemiddeld) De winnaar bij de profs was op 16 en en halve minuut binnen. Respect voor die mannen...

Daarna het toerke nog eens gedaan als cooling down. De profs waren zich ondertussen aan het opwarmen en vlogen ons voorbij. Door de kleur van onze uitrusting dachten vele fotografen dat we er "echt" waren en zijn we zo door menige telelens vastgelegd.

Na de middag konden we gaan "bekomen" in de VIP lounge waar we ons het één en ander goed hebben laten smaken. Kwestie van de verloren caloriën en vocht weer te recupereren. We hebben er nog contacten gelegd met enkele van onze jeugdidolen.

We hebben wel veel bijgeleerd. We zoeken tegen een volgende deelname nog naar een bijkomende sponsor. Tijdritfiets,  tijdritpakje, ijsvesten,.... Willen we op dit niveau meespelen dan zal er moeten geïnvesteerd worden.

Hans